Zespół pustego nosa

Zespół pustego nosa

Zespół pustego nosa (Empty Nose Syndrome – ENS) to choroba, która może wystąpić po chirurgicznym leczeniu małżowin nosowych i/lub operacji przegrody nosa. Poniżej zostały zamieszczone informacje objawów zespołu pustego nosa, a także możliwości ich leczenia.

Objawy

Pacjenci opisują uczucie suchego, pustego nosa, któremu towarzyszy duszność, mimo że nos jest całkowicie ,,czysty” i ,,otwarty”. Pacjent ma wrażenie, że napływa do niego za dużo powietrza i ma za mało oporu wewnątrz nosa. Objawy te często ulegają poprawie, gdy błona śluzowa nosa puchnie z powodu przeziębienia.

Niektóre typowe objawy ENS (zespół pustego nosa) to:

uczucie braku powietrza, mimo że nos jest szeroko otwarty
przewlekłe uczucie suchości w nosie i / lub gardle
uczucie zimna
bóle głowy
krwotoki z nosa
strupienie
Tym objawom fizycznym często towarzyszą problemy psychologiczne, takie jak:

zaburzenia depresyjne
uczucie lęku
nerwowość i trudności z koncentracją
zaburzenia snu, senność w ciągu dnia, zmęczenie

Zespół pustego nosa jest zatem chorobą, którą należy traktować poważnie pod względem fizycznym, psychologicznym i emocjonalnym, ponieważ funkcjonowanie nosa jest poważnie ograniczone.

Przyczyny

Zespół pustego nosa nie jest chorobą per se, ale raczej zespołem pooperacyjnym spowodowanym nadmiernym zmniejszeniem małżowin nosowych lub niewłaściwym zabiegiem korekcji przegrody nosa.

Błona śluzowa nosa wytwarza śluz i wilgoć, a tym samym zapewnia ogrzewanie i nawilżanie ​wdychanego powietrza. Małżowiny nosowe regulują również przepływ powietrza w nosie. Działają one jak rodzaj filtra, nawilżacza i grzejnika w nosie. W związku z tym małżowiny nosowe odgrywają kluczową rolę w naturalnym oddychaniu przez nos, funkcjonowaniu płuc oraz ochronie gardła przed wysuszeniem i niefiltrowanym wdychanym powietrzem. Jeśli małżowiny są nadmiernie zmniejszone, nie ma już wystarczającej ilości tkanki błony śluzowej nosa, aby nawilżyć powietrze, a nos wysycha.

Małżowiny nosowe są również wyposażone w ,,czujniki” ciśnienia, które sygnalizują mózgowi, że ilość powietrza przepływająca przez nos jest wystarczająca. Jeśli małżowiny są nadmiernie zredukowane lub całkowicie usunięte, mózg nie otrzymuje wystarczających informacji o przepływie powietrza w nosie. Powoduje to uczucie braku wystarczającej ilości powietrza, nawet jeśli nos jest całkowicie otwarty.

Leczenie

Obraz kliniczny zespołu pustego nosa nie został jeszcze w pełni zbadany.

Zasadniczo istnieją opcje leczenia zachowawczego = nie-chirurgicznego i chirurgicznego. Nieoperacyjne formy leczenia mają na celu zachowanie i pielęgnację pozostałej błony śluzowej nosa. Z kolei, celem zabiegu chirurgicznego jest trwałe złagodzenie objawów zespołu pustego nosa.

Metody nie-chirurgiczne

Różne metody nie-chirurgiczne mogą również przyczynić się do maksymalizacji skuteczności leczenia zespołu pustego nosa:

codzienne płukanie nosa i inhalacja solą morską
podawanie słonych aerozoli do nosa
picie dużej ilości płynów, unikanie napojów zawierających kofeinę
przyjmowanie leków mukolitycznych
korzystanie z nawilżaczy, szczególnie w sypialni i miejscu pracy
maska do spania CPAP z nawilżaczem
unikanie warunków środowiskowych, które wysuszają błonę śluzową nosa
spędzanie czasu w obszarach, które mają korzystny wpływ na błonę śluzową nosa (np. klimat morski)
zdrowa dieta
ogólnie zdrowy, aktywny tryb życia

Metody chirurgiczne

Celem każdego zabiegu chirurgicznego jest przywrócenie równowagi przepływu powietrza w nosie. Brakujące małżowiny nosowe mogą być odtwarzane za pomocą chrząstki pobranej z małżowiny usznej Pacjenta. Chrząstka jest umieszczone pod błoną śluzową przegrody nosa i/lub bocznej ściany nosa. Zabieg ten ma na celu przywrócenie normalnego przepływ powietrza przez nos.

Jeśli tylko niewielka część małżowiny nosowej dolnej została usunięta, strukturę małżowiny można również poprawić przez wstrzyknięcie preparatu osocza bogatopłytkowego pobranego z własnej krwi Pacjenta (PRP – platelet reach plasma). Zaletą tego preparatu to, że nie jest odrzucany przez organizm oraz wspomaga regenerację błony śluzowej.